Προηγούμενες Εκθέσεις

METRONOME της Τζίνας Μαραγκουδάκη

Έχει ειπωθεί πως οι φωτογράφοι παίρνουν φωτογραφίες όχι μόνο με την πρόθεση να απεικονίσουν τον κόσμο, αλλά και για να τον σημαδέψουν, να αφήσουν ένα σημάδι της παρουσίας τους σε αυτόν. Ακολουθώντας αυτό το συλλογισμό μπορούμε να σκεφτούμε πως κάθε φωτογραφία όχι μόνο παίρνει κάτι αλλά ταυτόχρονα κάτι αφήνει, κάτι επιστρέφει στον κόσμο. Η άποψη αυτή είναι χρήσιμη επίσης στο βαθμό που υποδεικνύει μια διαφορετική ανάγνωση των φωτογραφιών. Μας παρακινεί να δούμε πέρα από το εικονιζόμενο θέμα τη σχέση των φωτογράφων με αυτό που φωτογραφίζουν. Μας παρακινεί δηλαδή να αναρωτηθούμε για την επιθυμία τους να «σημαδέψουν» το συγκεκριμένο πρόσωπο, δωμάτιο, δρόμο ή γεγονός που κοιτάζουμε στις φωτογραφίες τους. Είναι αλήθεια βέβαια πως μέσα στο σημερινό πληθυσμό των φωτογραφικών εικόνων η ανίχνευση αυτής της επιθυμίας είναι δύσκολη υπόθεση. Και αυτό οφείλεται κυρίως στην ευκολία και στην ταχύτητα με την οποία παίρνονται και καταναλώνονται οι φωτογραφίες. Ορισμένοι φωτογράφοι, ευτυχώς, ακολουθούν διαφορετικούς ρυθμούς. Στέκονται, κοιτάζουν, σκέφτονται πριν φωτογραφίσουν και το «σημάδι» που αφήνουν πίσω τους είναι ορατό. Στις φωτογραφίες της Τζίνα Μαραγκουδάκη είναι το σκοτάδι, η αίσθηση μιας μελαγχολικής περιπλάνησης σε χώρους κλειστούς κι αποκομμένους από τον υπόλοιπο κόσμο.



Τζίνα Μαραγκουδάκη

Τις πρώτες μου φωτογραφίες τις έβγαλα ως έφηβη με την φωτογραφική μηχανή του πατέρα μου.
Γοητευμένη από τότε, τόσο με την ίδια την φωτογραφία αλλά και από την κάμερα ως αντικείμενο ήθελα να γίνω φωτογράφος,αλλά τελικά κατέληξα να σπουδάζω μουσική.
Αρκετά αργότερα στη δεκαετία του 2000 άρχισα να ανακαλύπτω το έργο των σπουδαίων φωτογράφων και το 2010 ξεκίνησα να παρακολουθώ μαθήματα τα οποία συνεχίζω μέχρι σήμερα.
Εξακολουθώ να την εξερευνώ, να πειραματίζομαι, να την ανακαλύπτω και να ανακαλύπτομαι, να προσπαθώ να εμβαθύνω αλλά και να παίζω με την επιφάνεια της.

METRONOME by Gina Maragoudaki - Exhibition Catalogue METRONOME της Τζίνας Μαραγκουδάκη - Κατάλογος Έκθεσης

About a Secret

Why would a photographer decide to divert our attention from what motivated him or her to ​​take a particular photograph. A feasible answer is to make us think more, to free us to choose and judge what is crucial and what is insignificant in photographs, and thus to life itself. The importance of this kind of photographs is precisely that their content is unreadable: when we realize that we have nothing to understand or explain we can ease ourselves in a delightful wandering among and in the images of the world. The photographers participating in the exhibition persistently observe people around them and depict their gestures, shadows or reflections. They often invent new forms which, without violating the rules of standard photography, reveal uncharted regions of the visible. The exhibition «About a Secret» illustrates some aspects of this exploration. Therefore photography becomes a secret about a secret as Diane Arbus has put it. To reveal this aspect photographs should stand as autonomous works, silent and illegible free of any context. In some cases, it is true that their succession in the exhibition or the accompanying catalogue creates unexpected associations, highlights deviations or reveals unpredicted territories of expression. But this also is part of the adventure of roving photographs. Κωστής Αντωνιάδης.



Ομαδική Έκθεση

Bryan Formhals, Jose Maria Hernandez, Nils Jorgensen, Zisis Kardianos, Charalampos Kydonakis, Junku Nishimura, Jack Simon, Rupert Vandervell, Delyan Valchev, Ania Vouloudi and Pierre Wayser

About a Secret - Exhibition Catalogue

Ephemera του Πέτρου Κουμπλή

Ο Πέτρος Κουμπλής φωτογραφίζει στην περιφέρεια της Αθήνα, περιοχές που δεν έχει αγγίξει η ζοφερή εικόνα της οικονομικής κρίσης. Η πρότασή του είναι απλή. Η ανάκτηση των αισθήσεων, και μέσω αυτών η αναδιαμόρφωση της συνείδησης του περιβάλλοντός μέσα στο οποίο ζούμε. Γιατί οι φωτογραφίες του περιγράφουν ακριβώς αυτό: την αφή, την ακοή, την όσφρηση και τα συναισθήματα που εγείρει η θέα των πραγμάτων. Με άλλα λόγια κανένα μήνυμα, καμιά θεαματικά διατυπωμένη ιδέα· αλλά μια καθαρά οπτική εμπειρία, που θα μας επιτρέψει να αισθανθούμε, να αναγνωρίσουμε ένα συναίσθημα κι όχι κάποιο πράγμα.nΚάτι ακόμα. Η πρόταση αυτή φέρνει ξανά στην επιφάνεια την ιδέα του ποιητικού λόγου στη φωτογραφία, του «ισοδύναμου» που πριν από ένα αιώνα διατύπωσε ένας εκ των πατέρων της φωτογραφίας, ο Αlfred Stieglitz.n«Ephemera» λοιπόν, όπως «Equivalents», απολαύστε τα.nnΚωστής Αντωνιάδης



Πέτρος Κουμπλής

Γεννήθηκα το 1981.nnΗ σχέση μου με τη φωτογραφία ξεκίνησε το 2000, αφού είχα αφιερώσει κάποια από τα χρόνια της εφηβείας μου στη ζωγραφική.nnΣπούδασα φωτογραφία σε ένα ινστιτούτο στην Αθήνα, ενώ συμμετείχα σε σειρά σεμιναρίων γύρω από την ιστορία της φωτογραφίας, αναπτύσσοντας κυρίως το ύφος μου μέσα από μια συνεχή προσωπική εξερεύνηση.nnΗ επαγγελματική μου σχέση με τη φωτογραφία άρχισε το 2004.nnΚυρίως εστίασα στη φωτογραφία μόδας και στο πορτραίτο, συνεργαζόμενος με περιοδικά τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Προσπάθησα πάντα να διατηρώ και να ενσωματώνω στοιχεία της προσωπικής μου αισθητικής και στην επαγγελματική μου δουλεία.

petroskoublis.com Ephemera by Petros Koublis - Exhibition Catalogue Ephemera του Πέτρου Κουμπλή - Κατάλογος Έκθεσης

Είσαι ο Καθρέφτης μου

Επιμέλεια Κωστή ΑντωνιάδηnnΟι ψηφιακές φωτογραφίες έχουν σήμερα απολέσει το φυσικό τους υπόστρωμα. Δεν είναι πια αντικείμενα και η σχέση μας με αυτές έχει αλλάξει. Οι φωτογραφίες που βγάζουμε, παίρνουμε, ή κατασκευάζουμε παραμένουν στη συντριπτική τους πλειοψηφία ανολοκλήρωτες. Καλές, κακές ή αδιάφορες, συνωστίζονται σήμερα σε ψηφιακή μορφή σε ένα απεριόριστων διαστάσεων διαδικτυακό θάλαμο αναμονής. Εκεί περιμένουν να έρθει η στιγμή της ολοκλήρωσής τους. Να γίνουν ορατές στο φυσικό φως, να αποκτήσουν δηλαδή σώμα. Όσο αντιφατική και αν φαίνεται η επιλογή του μέσου, η διαδικτυακή έκθεση «Είσαι ο Καθρέφτης μου» επιχειρεί μέσα από ένα ψηφιακό εικονικό περιβάλλον να δώσει πίσω στις φωτογραφίες το σώμα τους και ταυτόχρονα να ανιχνεύσει το είδος της σχέσης που έχουμε σήμερα με τη φωτογραφία.nnΤο παράδειγμα μας δίδουν έξι γυναίκες φωτογράφοι, καθώς μας φέρνουν αντιμέτωπους με τα πρόσωπα που φωτογράφισαν. Παιδιά, νεαρές γυναίκες και έφηβοι, ποζάρουν στο φωτογραφικό φακό, κοιτάζουν τη φωτογράφο που στέκεται μπροστά τους και διαμέσου αυτής, εμάς. Θα περίμενε κανείς η εξοικείωσή τους με τη φωτογραφία να έχει εξαφανίσει κάθε ίχνος «πόζας» την κρίσιμη στιγμή της φωτογράφισης. Αυτό όμως δεν φαίνεται να συμβαίνει. Στα χέρια αυτών των δημιουργών η μαγική δύναμη του καθρέφτη εμφανίζεται και πάλι ακμαία. Πως φαίνομαι; Πως μοιάζω; Είμαι έτσι όπως θα ήθελα να είμαι; Θα με δουν οι άλλοι έτσι όπως βλέπω εγώ τον εαυτό μου; Αμέτρητες ερωτήσεις, που κουβαλάμε μέσα μας από την πρώτη συνάντηση με την εικόνα του εαυτού μας, την πρώτη φορά που είδαμε το είδωλό μας μέσα σε ένα καθρέφτη. Ήταν μια εικόνα συγκεχυμένη, ανολοκλήρωτη την οποία από τότε ζητάμε να συνθέσουμε μέσα από τα είδωλα που μας επιστρέφουν οι καθρέφτες, οι φωτογραφίες μας, κάθε βλέμμα που στρέφεται πάνω μας, κάθε πρόσωπο ή αντικείμενο που επιθυμούμε ή φοβόμαστε.nnΚωστής Αντωνιάδης



Ομαδική Έκθεση

Nadia Sablin/h3>

Η Nadia Sablin, γεννήθηκε στην Σοβιετική ένωση και σε ηλικία δώδεκα ετών έφυγε με τους γονείς της για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο έργο της «Μαζί και Μόνη» η ζωή που άφησε πίσω της παίρνει τη μεταφυσική μορφή μιας αδελφής ψυχής, μιας δίδυμης αδελφής και φίλης, την οποία αναζητά και αναπλάθει στη νέα της ζωή μέσα από τις καινούργιες της εμπειρίες. Την αναζητά στις φωτογραφίες που παίρνει, στη νωχέλεια με την οποία τα παιδιά στέκονται μπροστά στο φακό της, στη σιωπή και στο βλέμμα τους, που στις περισσότερες φωτογραφίες μοιάζει να είναι στραμμένο προς τα μέσα. «Τη βλέπω στα μάτια των ξένων» λέει η ίδια «Οι χειρονομίες της προλαβαίνουν τις δικές τους για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, και φεύγει πριν καταλάβουν τι συνέβη. Με την Παγίδα μου. Την περιμένω να φανεί εκεί, και αν είμαι αρκετά γρήγορη και πατήσω το κλείστρο τη σωστή στιγμή, τίποτα απ’όλα αυτά δεν θα είναι αλήθεια. Θα είμαστε πάλι μαζί, αυτή και εγώ, συνωμότες, αδελφές, γελώντας σαρκαστικά, σαν ένα πρόσωπο». Με τις φωτογραφίες της η Nadia Sablin επιχειρεί να ανακτήσει το παρελθόν που έχει χαθεί οριστικά και αυτή η υπόγεια επιθυμία διαποτίζει τις εικόνες των παιδιών που συλλαμβάνει με τη φωτογραφική της μηχανή.

Olya Ivanova/h3>

«Συναισθηματικά και σωματικά οι άνθρωποι που φωτογραφίζω», λέει η Olya Ivanova, «αισθάνονται σαν εξωγήινοι, ξένοι, φρικιά. Τους αρέσει να αλλάζουν την εμφάνισή τους όσο πιο συχνά γίνεται, για να ξεφύγουν από τον εαυτό τους, κρύβοντας το πραγματικό τους πρόσωπο... Προτιμούν να χρησιμοποιούν ψευδώνυμα και να ζουν σε ένα είδος παράλληλης πραγματικότητας, σε έναν ενδιάμεσο χώρο, ο οποίος δεν έχει να κάνει με γεωγραφικά όρια και νόμους, αλλά έχει δημιουργηθεί μέσα από τις δικές τους τελετουργίες και κανόνες συμπεριφοράς...». Ποιά είναι λοιπόν τα πρόσωπα στις φωτογραφίες της; Με τι θα μοιάζουν αν τους αφαιρέσει κανείς την πλασματική «εικόνα – μάσκα» πίσω από την οποία κρύβονται. Ο λόγος που κάποιος επιλέγει να κρυφτεί πίσω από μια μάσκα ή ακόμα και πόζα είναι πως το «πίσω από την μάσκα πρόσωπο» δεν υπάρχει ως ολοκληρωμένη εικόνα. Γι’ αυτό η εικόνα που έχουν επιλέξει αυτοί οι νέοι για τον εαυτό τους ίσως να είναι η μόνη αληθινή εικόνα ενός προσώπου που μπορεί και νομιμοποιείται να συλλάβει η φωτογραφική μηχανή. Η Ivanova αναγνωρίζει αυτό το δικαίωμα και κρατά μπροστά τους τη μηχανή σαν ένα καθρέπτη που επιστρέφει το είδωλό τους σε μια ακέραια, τετράγωνη, διαυγή απεικόνιση.

Margo Ovcharenko/h3>

Τα πρόσωπα των νέων που φωτογραφίζει η Margo Ovcharenko γεμίζουν το φωτογραφικό κάδρο, και ενώ έρχονται πιο κοντά μας, παραμένουν απόμακρα, μελαγχολικά, απορροφημένα στον εαυτό τους, νωχελικά ακινητοποιημένα. Μετέωρες και ασαφής χειρονομίες υποδηλώνουν πως οι φωτογραφίες αυτές απεικονίζουν επίσης μια σχέση, ένα συμβάν ή μια ιστορία. Η αποσπασματικότητα όμως της αφήγησης είναι τέτοια που καμιά ιστορία δεν μπορεί να ολοκληρωθεί. Η Ovcharenko σκηνοθετεί, χωρίς η ίδια να παρεμβαίνει. Επιλέγοντας τη γωνία λήψης, το κάδρο και τη στιγμή που τα πρόσωπα αφήνονται στον εαυτό τους, μας παροτρύνει να εισβάλουμε σε ένα ιδιωτικό χώρο όπου η σιωπή και η εσωστρέφεια γίνεται καταφύγιο της γενιάς που εκπροσωπούν αυτοί οι νέοι. «Δεκαεπτά χρονών, κατάλαβα ότι αυτό που ήθελα από τα πορτραίτα, ήταν να αποφύγω την πόζα, να δείξω γυμνό ένα ντυμένο πρόσωπο και να συλλάβω ένα βλέμμα εμπιστοσύνης σε ένα γυμνό πρόσωπο. Να αποδώσω την ίδια αντίληψη για το φως και το χρώμα με το τρόπο που το έκανε η ζωγραφική πριν τον δέκατο ένατο αιώνα. Μ’αρέσει όταν η απόσταση μεταξύ του θέματος και του θεατή γίνεται ελάχιστη, αγαπώ τη φωτογραφία που δεν μεταμορφώνει το θέμα κάνοντας το να δείχνει περισσότερο ελκυστικό, αν και εγώ προτιμώ να θολώνω ελαφρώς τα χρονικά και χωρικά περιθώρια γύρω από τους χαρακτήρες μου».

Rania Matar/h3>

Θα μπορούσε κανείς να πει πως η προσέγγιση της Rania Matar στο φωτογραφικό πορτραίτο ακολουθεί την παραδοσιακή φωτογράφιση προσώπων στα φωτογραφικό στούντιο του δέκατου ένατου και αρχές του εικοστού αιώνα. Το φόντο που χρησιμοποιούσε ο φωτογράφος καθώς και τα αντικείμενα που πλαισίωναν το φωτογραφιζόμενο πρόσωπο επιλέγονταν με τρόπο ώστε να ανταποκρίνεται στην ιδιότητα του, το επάγγελμά του αλλά και ορισμένες φορές την ηλικία του. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις φωτογραφίες στο έργο της Matar “A Girl and her Room”, με τη διαφορά πως εδώ ο διάκοσμος είναι αυτοδημιούργητος, πραγματικός. Ο τοίχος του δωμάτιου μπροστά στον οποίο φωτογραφίζονται τα κορίτσια αναλαμβάνει το ρόλο του παραδοσιακού φωτογραφικού φόντου. Κολλημένες σε αυτόν αφίσες και σημειώματα, πεταμένα δεξιά και αριστερά ρούχα και παπούτσια, μικροαντικείμενα, διάσπαρτα ενθύμια χαράς ή απογοήτευσης, αντικατοπτρίζουν την ιστορία, τον χαρακτήρα, την καταγωγή και την ηλικία των κοριτσιών. «Άρχισα αυτή την εργασία» λέει η Μatar «φωτογραφίζοντας κορίτσια στις Ηνωμένες Πολιτείες και σιγά σιγά περιέλαβα σε αυτή κορίτσια και από τους δυο κόσμους που μου είναι οικείοι, τους δυο κόσμους στους οποίους γνώρισα τον εαυτό μου σαν έφηβη και εικοσάχρονη κοπέλα: Τις ΗΠΑ και της Μέση Ανατολή» Ομοιότητες και αντιθέσεις στροβιλίζονται στα δωμάτια γύρω από τα πρόσωπα και τις στάσεις του σώματος των κοριτσιών μαρτυρώντας άλλοτε φιλαρέσκεια και νωχέλεια κι άλλοτε σεμνότητα και μελαγχολία.

Rachelle Mozman/h3>

Δυο κόσμοι, γεωγραφικά απομακρυσμένοι αλλά εκπληκτικά παρόμοιοι περιγράφονται στις φωτογραφίες της Rachelle Mozman στις σειρές American Exurbia and Costa del Este. Οι κατοικίες όπου έγιναν οι φωτογραφήσεις βρίσκονται σε περιοχές έξω από τα προάστια των πόλεων, στον Panama και το New Jersey. Στις περιοχές αυτές κατοικούν εύπορες οικογένειες και είναι εκπληκτικό, παρατηρεί η Mozman, το φαινόμενο τέτοιων κοινοτήτων οι οποίες μοιράζονται τις ίδιες προσδοκίες ασφάλειας και διαχωρισμού. Το ενδιαφέρον της να φωτογραφήσει τα παιδιών αυτών των οικογενειών προκάλεσε ο τρόπος με τον οποίο διαμορφώνεται ο χαρακτήρας τους έχοντας να αντιμετωπίσουν τον κόσμο μέσα σε τέτοια νέο-δημιουργούμενα περιβάλλοντα. Ομολογεί ακόμα πως το έργο αυτό είναι εν μέρει μια προσωπική εξερεύνηση που σχετίζεται με τη δική της εμπειρία όταν ως έφηβη εγκαταστάθηκε σε μια μικρή πόλη του New Jersey. Η Mozman χειρίζεται επιδέξια το φως. Ισορροπώντας τον εσωτερικό φωτισμό με το φως που μπαίνει από τα παράθυρα και τις μπαλκονόπορτες δημιουργεί την εντύπωση ενός καθαρού, ασηπτικού και επίπεδου χώρου. Τα δωμάτια μοιάζουν έτσι μικρότερα απ’ ότι είναι στην πραγματικότητα και η παρουσία των παιδιών σε αυτά δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως οι κατοικίες σε αυτές τις κοινότητες έχουν κατασκευαστεί σαν κουκλόσπιτα ειδικά γι αυτά τα προνομιούχα παιδιά. Με τις αλλόκοτες όμως πόζες τους αντιλαμβανόμαστε πως κάτι ακόμα θέλει να μας πει η Mozman. Ίσως πως τα παιδιά είναι εντέλει εξίσου ευάλωτα εκεί όπως παντού στον κόσμο.

Anna Skladmann/h3>

«Γιορτάσαμε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς σε ένα φανταχτερό χορό, και ήταν ένα τραπέζι γεμάτο με παιδιά που όλα ήταν ντυμένα σαν ενήλικες». Η Skladmann ήταν τότε δεκατεσσάρων χρονών αλλά δεν ξέχασε αυτή τη συνάντηση. Ως φωτογράφος επέστρεψε στη Ρωσία ζητώντας να μάθει τί είναι αυτό που επιβάλει στα παιδιά να ντύνονται και να συμπεριφέρονται σαν ενήλικες. Το εγχείρημα αυτό γεννά το ερώτημα αν είναι ποτέ δυνατόν η φωτογραφία να ψηλαφήσει κάτι που κρύβεται πίσω από την επιφάνεια των πραγμάτων; Την απάντηση δίνουν όπως πάντα οι ίδιες οι φωτογραφίες. Και στις φωτογραφίες της Skladmann τα παιδιά παρουσιάζονται σύμφωνα με την αντίληψή της ως κυρίαρχοι ενός κόσμου που ήδη τους ανήκει. Φωτογραφίζονται με αυτοπεποίθηση έχοντας πλήρη συνείδηση της μελλοντικής θέσης τους σε αυτόν το κόσμο. Εντυπωσιασμένη από την ωριμότητα και το μεγάλο τους πλούτο, η Skladmann πιστεύει σήμερα πως ορισμένα από αυτά τα παιδιά αγωνίζονται σκληρά και συχνά με επώδυνο τρόπο να ανταποκριθούν στις προσδοκίες των γονιών τους.

You are my mirror - Exhibition Catalogue Είσαι ο Καθρέφτης μου - Κατάλογος Έκθεσης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΚΥΘΗΡΩΝ - ΒΡΑΒΕΙΑ ΝΕΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΩΝ, 2006 – 2011

Οι πρώτες Φωτογραφικές Συναντήσεις Κυθήρων έλαβαν χώρα τον Οκτώβριο 2001, συγκεντρώνοντας φωτογράφους, ιστορικούς τέχνης, κριτικούς και εραστές της φωτογραφίας για ένα τετραήμερο εκθέσεων, διαλέξεων, συζητήσεων και κοινωνικών συναναστροφών. Ο ετήσιος αυτός θεσμός γρήγορα απέκτησε εθνική εμβέλεια χάρη στο Συνέδριο για την Ελληνική Φωτογραφία που αποτελεί έναν από τους δύο κορμούς των Συναντήσεων.nΑπό την πρώτη στιγμή, η παρουσία και συμμετοχή νέων φωτογράφων θεωρήθηκε ουσιαστικό στοιχείο της επιτυχίας των Συναντήσεων. Κάθε χρόνο, ένας από τους εκθεσιακούς χώρους που στήνονται σε διάφορα μέρη του νησιού αφιερώνεται σε ομαδική έκθεση νέων φωτογράφων κάτω των τριάντα που ζουν, εργάζονται ή σπουδάζουν στην Ελλάδα.nnTο 2006, όταν ένδεκα καθηγητές και μελετητές φωτογραφίας προσκλήθηκαν να προτείνουν από έναν συμμετέχοντα ο καθένας. Στο τέλος των Συναντήσεων, ένας φωτογράφος θα κέρδιζε το πρώτο Βραβείο Νέων Φωτογράφων. Η Χαρά Βαρσαμίδου απέσπασε το βραβείο 2006 με τη σειρά της «Έσωπτρα». Έκτοτε, οι συμμετέχοντες στην έκθεση Νέων Φωτογράφων επιλέγονται βάσει υποβολής. Τις επόμενες χρονιές, οι βραβευμένοι ήσαν η Έλενα Πανούλη για τη σειρά «Η Ειλικρίνεια της γραμμής» (2007), η Μαρίλη Παπαδοπούλου για τη σειρά «Το Μεταίχμιο» (2008), ο Γιώργος Μουτάφης για τη σειρά «Ασυνόδευτα Ανήλικα» (2009), ο Λουκάς Βασιλικός για τη σειρά «Street Red» (2010) και ο Ανδρέας Σκρέλη για τη σειρά «Απροσπέλαστος Κόσμος» (2011).nnΟι ίδιοι λόγοι οικονομικής στενότητας και η μόνιμη πλέον έλλειψη επίσημου χορηγού, κρατικού ή ιδιωτικού, οδήγησαν την οργανώτρια Πολιτιστική Εταιρεία Κυθήρων να αναστείλει εν μέρει τις Φωτογραφικές Συναντήσεις Κυθήρων 2012, όσον αφορά τουλάχιστον τα δρώμενα στα Κύθηρα. Αν και ευελπιστούμε οι δωδέκατες Φωτογραφικές Συναντήσεις Κυθήρων να επιστρέψουν στα πάτρια εδάφη το 2013, αντιλαμβανόμεθα πλήρως την αξία της καινούργιας αυτής μορφής καλλιτεχνικής επικοινωνίας, που μας επιτρέπει να προσεγγίσουμε ένα πολύ ευρύτερο ακροατήριο. Η από κοινού παρουσίαση των τόσο διαφορετικών εργασιών έξη ταλαντούχων νέων φωτογράφων στο πλαίσιο μιας διαδικτυακής έκθεσης είναι βέβαιο πως θα συμβάλει θετικά στη διάδοση της σύγχρονης ελληνικής φωτογραφίαςnnΓιάννης ΣταθάτοςnΚαλλιτεχνικός Διευθυντής ΦΣΚ



Ομαδική Έκθεση

Χαρά Βαρσαμίδου: ΈσοπτραnΒραβείο Φωτογραφικών Συναντήσεων Κυθήρων, 2006

Οι φωτογραφιζόμενοι χρησιμοποιούν το σώμα τους σιωπηλά καθώς φαίνεται να υποβάλλονται σε μια πραγματική εμπειρία συναισθηματικού και σωματικού πόνου. Τα συμβολικά στοιχεία και οι δραματικές χειρονομίες τους δείχνουν να υποδύονται κάποιους ρόλους . Αν και απόλυτα απορροφημένοι στα συναισθήματά τους, παραδίδουν το βλέμμα τους προσκαλώντας τους θεατές να τους κοιτάξουν, να εισβάλλουν στον κόσμο τους. Ζητούν αναγνώριση, επιβεβαίωση και ανταπόκριση. nnΣτόχος μου ήταν να παρέμβω μεταξύ αυτών των δύο επιπέδων του βλέμματος, να κατευθύνω το σημείο συνάντησής τους και να δημιουργήσω τη συνθήκη μιας αλληλεπίδρασης που εμπλέξει παρατηρητή και παρατηρούμενο σε μια ρευστή και υποκειμενική σχέση.

Έλενα Πανούλη: Η Ειλικρίνεια της γραμμήςnΒραβείο Φωτογραφικών Συναντήσεων Κυθήρων, 2007

Το θέμα της είναι ο δομημένος χώρος. Η πόλη. Η πόλη χωρίς την παρουσία του ανθρώπου. Η πόλη ως ίχνος του ανθρώπου. Μια δομή εικόνας αυστηρή, σχεδόν αδιαπέραστη. Τετράγωνο κάδρο, μετωπική φωτογράφηση. Ο δομημένος χώρος μεταφέρεται στην εικόνα με κάθετες και οριζόντιες γραμμές, τις περισσότερες φορές χωρίς βάθος. Ο τόπος παραμένει απροσδιόριστος, ο χρόνος αφανής. Ο ουρανός δεν είναι ουρανός που σε κάνει να ονειρεύεσαι, είναι ένα ακόμα γεωμετρικό κομμάτι χρώματος. Το φως είναι και αυτό μετωπικό, χωρίς φωτοσκιάσεις. Στις ελάχιστες εικόνες όπου υπάρχει, η σκιά λειτουργεί ως πρόσθετο γεωμετρικό στοιχείο. nnΕλένη Μαλιγκούρα

Μαρίλη Παπαδοπούλου: Το ΜεταίχμιοnΒραβείο Φωτογραφικών Συναντήσεων Κυθήρων, 2008

«Επιστρέφω στο σπίτι των παιδικών μου χρόνων.nΤαλαντεύομαι στο μεταίχμιο του συνειδητού και του ασυνείδητου.nΜελετώ την ιστορία του, ταξιδεύω στις παλαιές διηγήσεις της γιαγιάς μου, σκηνοθετώ διάφορους ρόλους.nΠαρατηρώ το φως που περνά από τα σκουριασμένα παράθυρα και μου αποκαλύπτει τα ίχνη του χρόνου, το διάλογο του παλαιού και του νέου εσωτερικού του διάκοσμου.nΚοιτώ στον καθρέπτη...»

Γιώργος Μουτάφης: Ασυνόδευτα ΑνήλικαnΒραβείο Φωτογραφικών Συναντήσεων Κυθήρων, 2009

«Ο πόλεμος, η υποχρεωτική στράτευση, η σωματική και ψυχολογική βία, ο θάνατος των γονιών τους και οι οικονομικές συνθήκες είναι μόνο λίγοι από τους λόγους που εκατοντάδες παιδιά  εγκαταλείπουν τις χώρες τους. Το ταξίδι προς την Ευρώπη είναι αρκετά δύσκολο, το  πέρασμα από την θάλασσα του Αιγαίου επικίνδυνο, κάποια παιδία τα καταφέρνουν. Κάποια χάνονται. Ο όρος λαθρομετανάστης προηγείται πάντα της λέξης παιδί».

Λουκάς Βασιλικός: Street RednΒραβείο Φωτογραφικών Συναντήσεων Κυθήρων, 2010

«Φωτογραφίζοντας στον δρόμο, έχεις την αίσθηση του θεατή σε μια παράσταση η οποία σκηνοθετήθηκε και παίζεται μόνο για σένα, οι πρωταγωνιστές, τα σκηνικά, τα δρώμενα υπάρχουν εκεί για τα μάτια σου μόνο.… Παραφράζοντας την επιγραφή από το «μαγικό θέατρο» του Λύκου της στέπας του ‘Ερμαν ‘Εσσε, οι δρόμοι είναι ένα θέατρο «μόνο για φωτογράφους».nnΚαι εσύ, ο φωτογράφος, είσαι εκεί για να γίνεις από θεατής μάρτυρας, αφηγητής ιστοριών που άλλοτε συναρπάζουν, άλλοτε συγκινούν, αλλά πάντοτε αφηγούνται μικρές ιστορίες, πράξεις μιας αόρατης παράστασης όπου το κόκκινο χρώμα κυριαρχεί».

Ανδρέας Σκρέλη: Inaccessible WorldnΒραβείο Φωτογραφικών Συναντήσεων Κυθήρων, 2011

Στη σειρά «Απροσπέλαστος Κόσμος», ο Ανδρέας Σκρέλη παρουσιάζει το αποτέλεσμα τριετούς ενασχόλησης με το στούντιο τατουάζ του (φίλου του πλέον) Nick και την παρέα του. Πρόκειται στην κυριολεξία για ένα κόσμο απροσπέλαστο στους περισσότερους, με ήθη και έθιμα που υπακούουν σε διαφορετικούς νόμους. Οι εικόνες φθάνουν χωρίς λεζάντες ή επεξηγήσεις.nnΘυμόμαστε μόνο ότι, πέρα από τα εφήμερα σκιρτήματα της μόδας, το «σκληρό» τατουάζ συνδέεται ιστορικά με περιφερειακές κοινωνικές ομάδες, που διεκδικούν έτσι ένα είδος επικυριαρχίας στο ίδιο τους το σώμα. Δυνατές φωτογραφίες ενός κλειστοφοβικού κόσμου που παρουσιάζεται χωρίς συναισθηματισμό ή συγκαταβατικότητα.nnΓιάννης Σταθάτος

KPhE AWARDS 2006-2011 - Exhibition Catalogue ΒΡΑΒΕΙΑ ΦΣΚ 2006-2011 - Κατάλογος Έκθεσης

Αμερικάνικη Νύκτα του Kωστή Aντωνιάδη

Οι φωτογραφίες στη συλλογή «Αμερικάνικη Νύκτα» προέκυψαν με την ανίχνευση των εντυπώσεων που θα μπορούσε να προκαλέσει η τεχνική του day for night. Η τεχνική αυτή χρησιμοποιήθηκε στον αμερικανικό κινηματογράφο κυρίως στο είδος του γουέστερν, ως λύση στην κινηματογράφηση σκηνών που εξελίσσονται νύκτα. Το έντεχνα σκοτεινιασμένο φως του ήλιου, δίνει τη θέση του σ΄ ένα λαμπρό φεγγαρόφωτο που εξαφανίζει τα χρώματα μεταμορφώνοντας τα ηλιόλουστα τοπία σε ρεματιές, φαράγγια, πεδιάδες και βουνοκορφές που διαγράφονται αμυδρά στο φως της νύκτας. Το ερώτημα, ήταν εάν η τεχνική αυτή θα μπορούσε να μεταφέρει την αύρα των τοπίων με τα οποία έχει ταυτισθεί. Ο τίτλος της συλλογής είναι δανεισμένος από την κινηματογραφική ταινία La nuit américaine (1973) του François Truffaut.



Kωστής Aντωνιάδης

O Kωστής Aντωνιάδης γεννήθηκε στην Aθήνα το 1949. Σπούδασε Φυσική στο Aριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και φωτογραφία στο Institut Francais de la Photographie στο Παρίσι. Είναι ιδρυτικό μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Αθηνών (1979-2004). Από το 1985 έχει θέση καθηγητή στο Τμήμα Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών Τεχνών στo Τ.Ε.Ι. Αθήνας. Θεωρητικά και κριτικά κείμενά του για τη φωτογραφία δημοσιεύονται από το 1979 σε εικαστικά και φωτογραφικά περιοδικά. Έχει οργανώσει και επιμεληθεί πολυάριθμες εκθέσεις φωτογραφίας ελλήνων και ξένων φωτογράφων για λογαριασμό του Φωτογραφικού Kέντρου, του Διεθνή Μήνα Φωτογραφίας, του Γαλλικού Ινστιτούτου και του Φωτογραφικού Αρχείου του Μουσείου Μπενάκη στην Αθήνα. Το 2003 ανέλαβε τη διεύθυνση του Μουσείου Φωτογραφίας στη Θεσσαλονίκη και από το 2006 εργάζεται ως ανεξάρτητος επιμελητής εκθέσεων. Έχει επίσης πραγματοποιήσει πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές και εθνικές συλλογές.

costisantoniadis.gr La Nuit Americaine by Costis Antoniadis - Exhibition Catalogue Αμερικάνικη Νύκτα του Kωστή Aντωνιάδη - Κατάλογος Έκθεσης Interview with Costis Antoniadis
You need to upgrade your Flash Player.